; ] ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ADDITIONAL : ..

 

 

 

 

 

 

 

 

คุยกับเพื่อนที่ถูกคอ คุยแล้วถูกใจว่ะ ..

ก็นะ รู้จักกันมา 4 ปีกว่าๆแล้ว อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ แล้วว่ะ .. 55

 

 

 

 

โต้รุ่งด้วยกันมาก็หลายครั้ง ฮ่า ..

 

 

 

 

 

 

เช่นเคยกับวันนี้ ฮ่าๆ คุยกันหลังจากไม่ได้คุยกันมานานว่ะ ..

ตั้งแต่ปิดเทอมอ่ะนะ เพิ่งได้คุยกันเองมั้ง แต่ดันมาคุยกันตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ฮ่าๆๆ ..

 

 

 

 

แล้วมันก็ถาม ..

 

 

 

 

 

...

 

(1:29) >[N-u-I]<  - ---: เหย ไม่นอนอ่อว่ะ จาคุยโต้รุ่งอ่อ
(1:29) : around a round: 55555
(1:29) >[N-u-I]<  - ---: 55
(1:29) : around a round: บ้าๆ กำลังฟังเพลง ฮ่าาา
(1:29) : around a round: เห้ย ง่วงก็ไปนอนก็ได้
(1:29) : around a round: เปิดเทอมเราเหลือเวลาโต้รุ่งกันอีกเย้อะ ฮ่าาาาา
(1:29) >[N-u-I]<  - ---: ไม่หรอก แต่ก็จะไปละ
(1:29) >[N-u-I]<  - ---: 55
(1:29) >[N-u-I]<  - ---: เหออ
(1:29) >[N-u-I]<  - ---: คิดแล้วเหนื่อยว่ะ
(1:30) >[N-u-I]<  - ---: ไปและๆ
(1:30) >[N-u-I]<  - ---: เว่ยย
(1:30) : around a round: 555
(1:30) : around a round: เออเว่ยย
(1:30) : around a round: แล้วคุยกันน แล้วเจอกันเน้อออ
(1:30) >[N-u-I]<  - ---: เปิดเทอมเราเหลือเวลาโต้รุ่งกันอีกเยอะ ฮ่าาาาา
(1:30) : around a round: พักผ่อนให้เต็มที
(1:30) : around a round: ที่*
(1:30) : around a round: ฮ่าาาๆ ก็เรื่องจริงง +
(1:30) : around a round: 555
(1:30) >[N-u-I]<  - ---: น่ากัวจิงๆว่ะ
(1:30) : around a round: กรรมมมม
(1:30) : around a round: ฮ่าาาาา
(1:30) >[N-u-I]<  - ---: ประโยคนี้
(1:30) >[N-u-I]<  - ---: - -"
(1:31) : around a round: 55555
(1:31) >[N-u-I]<  - ---: เออ ฝันดีๆ
(1:31) : around a round: จ้าา

 

 

 

 

 

 

 

บทสนทนาของเราก็จบกันเพียงเท่านี้แหละวันนี้ ..

 

 

 

ประโยคนี้ น่ากลัวจริงๆ อย่างที่มันพูดอ่ะนะ ..

 

 

 

 

 

 

' เปิดเทอมเราเหลือเวลาโต้รุ่งกันอีกเยอะ .. '

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าหากขอให้คำพูดของเราประโยคนี้ ไม่เป็นจริงได้ ก็คงจะดี ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ADDITIONAL again :

 

 

 

 

 

 

พ่อฉันเพิ่งกลับมาบ้าน หลังจากวันนี้ไปช่วยเพื่อนขายพวกน้ำ วันสงกรานต์ อ่ะนะ ..

 

 

 

 

พ่อกลับมาเล่าบางอย่างให้ฟัง ..

 

' มีสาวบาร์มาบอกว่าชอบป๊า แล้วก็บอกว่าจะต้องไปกับไอ้คนญี่ปุ่นข้างหลัง

แล้วลุงให้กี่พัน หนูไม่ไปกับคนญี่ปุ่นนี่ก็ได้ .. '

 

 

ป๊าพูดว่าไงรู้เปล่า ..

ป๊าฉันบอกว่า ..

 

' ไอ้พวกเนี้ย ไปกับมันก็แย่ ..

ป๊าเลยบอกกับเค้าไปว่า หู้ย เนี่ย ลุงมาจากนครนายก เค้าเรียกให้มาช่วยขายเลยมาขาย

ลุงไม่มีตังค์หรอก เชิญหนูไปตามสบายเถอะ .. '

 

 

 

แล้วป๊าก็สาธยายให้ฟังเยอะแยะ ..

 

 

 

ฉันก็แหย่เล่น

 

 

' ถ้าเค้าไม่ถามเรื่องตังค์ป๊าก็ไปเลยอ่ะเดะ '

 

 

' โอ้ย ไม่เอาหรอก พวกเนี้ย ไม่ดีหรอก .. '

 

 

 

 

ประมาณเนี้ย ..

 

ฉันแอบยิ้มในใจ หรืออาจจะยิ้มออกมาแล้วก็ไม่รู้ได้ ..

 

 

 

 

 

ฉันดีใจ ฉันมีพ่อที่น่ารักและเป็นคนดี ..

อ้อ วันนี้ป๊ากลับมาด้วยอาการเมานิดหน่อย ป๊าบอกเค้าให้กินเบียร์ฟรี

(เค้าในที่นี้ หมายถึงเพื่อนพ่อที่ขายน้ำด้วยกันน่ะ) ..

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อสองสามวันก่อน ฉันนั่งอยู่

พี่นั่งเล่นคอมฯ ป๊ากำลังจะนอนเล่นๆ ..

 

 

 

อ้อ ตอนแรก ป๊าไปกินผลไม้หลังบ้านน่ะ

แล้ววันนั้น ฉันนั่งรถเมล์กลับจากเรียน รถเมล์เปิด 'นิดนึงพอ' เวอร์ชั่นพี่แจ้ ดนุพล น่ะ ..

นั่งฟังไปก็ยิ้มไป .. ฉันเพิ่งเคยฟัง original ครั้งแรกน่ะ ..

เพราะที่เคยฟัง เคยฟังแต่พี่บอย ..

 

 

วันนั้น เลยหาเรื่องคุยกะป๊า ..

ถามป๊าว่า รู้จักพี่แจ้ไหม อะไรเงี้ยย ..

แล้วป๊าก็สาธยาย เล่าเรื่องราว วงดนตรีสมัยป๊าเด็กๆให้ฟัง ฮ่าๆๆ ..

 

แล้วมีการร้องให้ฟังด้วยนะเว่ย ตลกดีว่ะ ..

 

 

แล้วตอนป๊าจะนอน ฉันก็ถามป๊าเรื่องไรไม่รู้

ไปๆมาๆ ก็คุยกันเรื่องตอนสมัยป๊าหนุ่มๆ ..

 

 

ฉันก็ได้รู้อะไรมากขึ้นเกี่ยวกับป๊าอ่ะนะ ..

เพราะปกติไม่เคยจะได้มานั่งคุยกันเยอะๆอย่างเนี้ย ..

 

ฉันรู้ว่า ป๊าเคยทำงานเป็นคนขับรถขนคนงานก่อสร้าง

ป๊าเคยเป็นแคชเชียร์ที่ห้าง อ้อ พูดว่า ผู้ช่วยแคชเชียร์ น่าจะถูกกว่า

ป๊าเคยเป็นผู้ช่วยช่างติดตั้งพวกป้ายไป

ป๊าเคยเป็นคนขับรถเอาบิลจากบริษัทไปให้ลูกค้า ..

 

 

 

งานสุดท้ายที่ฉันพูดถึง คืองานที่ทำให้ป๊าเจอกะม๊า ..

 

 

 

ม๊าเป็นเสมียนอยู่บริษัทที่ป๊าทำงาน

แล้วป๊าต้องไปเอาบิลที่ม๊าเขียนเอาไปให้ลูกค้าอ่ะนะ ..

ป๊าบอกว่า ม๊าจะเอาน้ำชามาจากบ้านให้ป๊ากินทุกวันเลย ฮ่าๆๆๆ ..

 

 

 

ตลกดีอ่า ป๊ากะม๊าน่ารักดี ..

 

 

 

แล้วป๊าก็ใส่ทองด้วยเว้ย สองเส้น ..

ก็ถาม ของป๊าอ่ออ ?? ..

คือก็ที่จริง รู้มาว่าป๊าไม่ได้รวย ..

 

สรุปว่า ทองสองเส้น เพื่อนให้ยืมมาใส่ !! ..

ฮ่าๆๆๆ รู้ตรงนี้เสร็จฮากร๊ากเลยครับบบ ..

 

 

 

 

แล้วก็หลายๆอย่าง

ป๊าน่ารักมากอ่ะ

แล้วฉันก็รู้ว่า กว่าจะเป็นป๊าของฉันวันนี้

ป๊าลำบากมาเยอะมาก ..

แต่ฉัน เกิดมาไม่เคยลำบากเลย ชีวิตฉันสบายมาก

ก็ทำให้รู้ว่า เออ มีประสบการณ์หลายๆอย่างที่ฉันไม่เคยเจอ

ไม่เคยต้องลำบาก เพราะงั้นก็ควรตั้งใจเรียน

 

 

แล้วอนาคต ก็จะไม่ต้องให้ป๊ากะม๊าลำบากอีกละ ..

 

 

 

 

 

 

อ้อ ตอนที่ป๊าเล่าให้ฟัง ม๊าไม่อยู่ ไปเที่ยวกับเพื่อน ไม่สิ ไปวัดมากกว่า ..

 

แล้วพี่ชายนั่งเล่นคอมฯอยู่ข้างๆ ฉันคุยกะป๊าไป ขำไป ถามไป

มันก็พูด 'แล้วมึงเสือกไรวะ'

ประมาณว่า มึงจะไปรู้เรื่องของป๊าทำไม

 

 

แต่ช่างมัน ฉันไม่สนใจมัน ฉันก็คุยกะป๊าต่อ ..

 

 

 

 

 

เป็นวันที่ฉันได้รู้จัก ป๊า ในอีกมุมนึงที่ฉันไม่เคยรู้ ..

 

 

 

 

 

 

 

แล้วสักพักม๊ากลับมา

ฉันเลยแซวม๊า

 

 

'น้ำชาอ่ะ ? '

 

 

 

ม๊าทำหน้า งง อะไรของมึง ประมาณนั้น ..

 

 

 

แล้วฉันก็บอก ให้ถามป๊า

ป๊าก็ งงๆ ..

 

 

แล้วฉันก็เลยบอก ว่าป๊าเล่าให้ฟังว่าอะไร ..

 

 

 

แล้วม๊าก็ขำๆเขินๆ ป๊าก็เหมือนกัน ..

 

 

 

 

 

 

 

ฮ่าๆๆๆ ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

' การเดินเขาทำให้เรารู้ตัวว่าอ่อนแอ แพ้กระทั่งเส้นทางชันไม่กี่เมตร
จากการเดินๆหยุดๆตลอดเส้นทาง  ทำให้ผมได้ใคร่ครวญ
คิดถึงปรัชญาของการหยุดพักที่ประสบมากับตัวเองว่า
เอาเข้าจริงแล้ว การหยุดพักบ่อยๆ ดีกว่าการหยุดพักนานๆ
เพราะเวลาหยุดพักนานแล้วเราจะรู้สึกสบายจนไม่อยากออกเดินต่อ
และพานจะลืมความเหน็ดเหนื่อยที่ผ่านมา
ทำให้เมื่อเริ่มออกเดินจะรู้สึกเหนื่อยง่าย ล้าเร็ว แต่ที่สำคัญ
เมื่อรู้สึกเหนื่อย เราควรจะพัก  เพราะฝืนเดินต่อไปก็คงได้อีกไม่ไกลเท่าไหร่นัก

 

 

 

 

 

 

แต่กระนั้น, เราก็ควรหยุดพักเมื่อเหนื่อยจริงๆ เพราะทุกครั้งที่หยุดพัก
ก็ไม่ต่างจากการถ่างจุดหมายออกไปให้ไกลขึ้น
เมื่อไม่เดิน ระยะระหว่างเรากับจุดหมายก็ไม่หดสั้นลง
ยังไม่ต้องคิดไปถึงว่า เมื่อเราหยุดและคนอื่นเดินต่อ

 

 

 

 

เมื่อหายเหนื่อยแล้ว จึงควรออกเดินต่อโดยเร็ว

 

 

 

เปล่า-ไม่ได้แข่งกับใคร แข่งกับเข็มนาฬิกา และพระอาทิตย์ต่างหากละ!

 

 

 

 

 

แต่กระนั้นของกระนั้น,
ผมก็ได้เรียนรู้จากการเดินเขาว่า
ถึงแม้เราไม่เหนื่อย  เราก็ควรหยุดพักเมื่อเพื่อนของเราหมดแรงอ่อนล้า
หากใครหน้าไหนจะตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป
โดยทิ้งเพื่อนเอาไว้ข้างหลัง ก็ไม่น่าถูกเรียกขานในนามว่า 'เพื่อน'

 

 

 

 

 

และแน่นอน
เมื่อถึงคราวที่เราเหนื่อยล้าบ้าง เพื่อนก็พร้อมที่จะหยุดนั่งลงข้างๆ เราทั้งที่เขาอาจยังไม่เหนื่อย

 

 

 

 

 

...

 

 

 

ที่หมายจะมีประโยชน์อะไร หากไปถึงแล้วไม่มีเพื่อน '

 

 

 

 

(เนปาลประมาณสะดือ.นิ้วกลม)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'หากไม่เป็นการรบกวนกันเกินไป

ใช่หรือไม่?

เราควรแบ่งปันให้กันและกัน'

 

 

(กัมพูชาพริบตาเดียว.นิ้วกลม)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ ไม่ว่าจะเป็นแผ่นซีดีหรือหัวใจ
มันควรจะได้อยู่กับคนที่เห็นคุณค่าของมัน
อย่างแท้จริง ”

 

(โตเกียวไม่มีขา.นิ้วกลม)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ต่างอะไรกับ counter pain ..

 

 

 

 

; ] ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'' counter pain บรรเทาอาการปวด .. ''' ไม่มากมาย.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(พิเศษตลอดไป.เจ้าหญิงเพี้ยน)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เที่ยงคืน เก้านาที .. 06-07.04.08

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ADDITIONAL :

 

' ผมคิดว่า ความสัมพันธ์บางอย่างไม่ควรยืดยาว เพราะเราอาจรักษามันไว้ไม่ได้นานขนาดนั้น
แค่นี้ก็ซึโกยแล้ว '

 

 

' แรงบันดาลใจกระเพื่อมถึงกันเสมอ'

 

 

' อย่าหลงลืมโลกแห่งจินตนาการและความฝัน
เพราะมันมีอยู่จริง '

 

 

 

' เรามักยืนอยู่บนทางแพร่งระหว่างข้อจำกัดในชีวิต
ที่คนมักขนานนามว่า ความจริง กับเป้าหมายชีวิตบางชนิด
ที่เกิดจากความคิดอิสระที่ล่องลอยเบาหวิว ไร้พันธนาการ
ที่คนจำนวนมากเรียกขานกันว่า ความฝัน
บางครั้งมันดูเหมือนทางสองเส้น ที่ไม่มีวันมาบรรจบกัน
แต่..ในบางโอกาส ทางสองเส้นนี้ก็เอียงเข่าหากัน
จนเกือบเป็นเส้นเดียว '

 

 

' ความสุขเป็นโรคติดต่อ แถมยังเป็นโรคติดต่อที่แพร่เชื้อได้เร็วเสียด้วย
เมือเห็นคนอื่นยิ้มเราก็ยิ้ม พอเขาเห็นเรายิ้มเขาก็ยิ้ม
พอเราเห็นเขายิ้มเราก็ยิ้ม '

 

โตเกียวไม่มีขา

 

 

 

 

 

 

' สำหรับการเดินทางบางครั้ง ‘จุดหมาย’ จึงเป็นเพียงข้ออ้าง
เพื่อให้เราได้มาพบเจอ ‘ระหว่างทาง’ เท่านั้น '

 

 

 

' ในการเดินทางครั้งยาว ที่เราเรียกมันว่า ‘ ชีวิต ‘
หากจะขอกลับก่อนก็จะดูเป็นการไม่เหมาะสม
เพราะกำหนดการโดยประมาณนั้นคือสองหมื่นกว่าวัน
นั่นละมัง, มนุษย์จึงต้องหา ‘คนระหว่างทาง’ เพื่อพูดคุย
และแบ่งปัน ‘ชีวิต’ ไปตลอดเส้นทาง
บ้างเข้ามาแล้วแยกจากไป
บ้างเข้าใจแล้วผูกพัน
จึงจูงมือกอดคอกันเดินต่อไป
ใคร? จะจัดสรรเวลาที่มีอยู่จำกัดนี้ได้อย่างเหมาะสม
ต่อ ‘คนระหว่างทาง’ ทุกคนในชีวิต
ในเมื่อ,
เราต่างต้องดูแลรับผิดชอบต่อทุกสิ่งที่เราผูกพันด้วยตลอดไป '

 

 

 

' จริงอยู่, เราอยู่คนเดียวบนโลกไม่ได้
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจำเป็นต้องผูกสัมพันธ์กับคนมากมาย
เพื่อดูดซึม ความเหงา อ้างว้าง โดดเดี่ยวออกจากหัวใจ
แต่ไม่สามารถดูแลใครได้ดีเลยสักคน '

 

 

 

 

' เวลาเราเดินทางใกล้ (อย่างขับรถ หรือนั่งรถกลับบ้าน ) เรามักคิดถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านมาในวันนั้น
แต่เวลาเราเดินทางไกล เรามักคิดหวนทวนความหลังไปไกลลิบ '

 

 

กัมพูชาพริบตาเดียว

 

 

 

 

 

 

(นิ้วกลม)